TRUDNE POCZĄTKI, PRACE DOŚWIADCZALNE ORAZ PRZEŁOM W CZASIE BUDOWY TUNELU POD PRZEŁĘCZĄ ŚWIĘTEGO GOTHARD’A

W czasie, gdy Kaspar Winkler wciąż kierował firmą kamieniarską, oddał się nowej pasji:
w 1906 rozpoczął tworzenie materiałów budowlanych, które m.in. mogły być używane jako panele, zamiennik drewna na budowie. Wczesne wynalazki nigdy nie trafiły do produkcji. Pomimo to Winkler zgromadził niewielki kapitał, który pozwolił mu rozpocząć w 1910 własną działalność gospodarczą. Jego pierwszymi materiałami były środki do czyszczenia i pielęgnacji granitu (“Conservado”, “Puri-go”) oraz środek do uzyskiwania wodoszczelnej zaprawy
(“Sika 1”).

W 1911 wprowadził do Rejestru Handlowego swoją drugą firmę - Kaspar Winkler & Co. Razem
z chemikiem, który był komandytariuszem, próbował promować chemię budowlaną.
Pierwsze lata były naprawdę ciężkie. Winkler popadł w długi, szczególnie w czasie I wojny światowej.Sprawy nie miały się lepiej aż do roku 1917. Przełom nastąpił w 1918, kiedy to Szwajcarskie Koleje Federalne przeprowadzi ły udane próby uszczelnienia przed wodą odcinka tunelu Gottharda materiałem Sika 1. Kaspar Winkler uzyskał zlecenie na uszczelnienie tunelu zbudowanego w latach 80-tych XIX wieku.


CZTERY PRÓBY EKSPANSJI ZAGRANICZNEJ

Materiały chemii budowlanej produkowane przez firmę Sika sprawdziły się także poza Szwajcarią. Wyjście poza sporadyczną sprzedaż eksportową było trudnym przedsięwzięciem. Próba sprzedaży licencji światowej nie powiodła się, aczkolwiekk druga próba ekspansji zagranicznej zwieńczona była sukcesem.


W roku 1921 powstała na południu Niemiec pierwsza fabryka Sika produkująca materiały na małą skalę. Niestety możliwości zarządzania i powiązania nie były w tym czasie wystarczające, aby zapewnić zdecydowany rozwój. Zatrudniony nowy Dyrektor Operacji Zagranicznych otworzył , w latach 1926 – 1928, oddziały w Anglii, Włoszech i Francji, aktywnie uczestnicząc w ich działaniach. Po trzyletnim sporze sądowym, w 1932 orzeczeniem sądu: Dyrektor Operacji Zagranicznych zatrzymał własność w oddziałach niemieckich i włoskich, podobnie jak prawa do znaku towarowego w kilku europejskich krajach.


Wprawdzie rynek europejski został podzielony, Sika miała ambicje ekspansji światowej.
Pod koniec lat trzydziestych ubiegłego wieku, Sika obecna była nie tylko w Europie, ale także w Ameryce Północnej i Południowej oraz Azji (Japonia).